28 september 2009

Om twee uur 's nachts vroeg Karien zich af of ze nu haar plas niet ophield, of dat......

Omdat bij de vorige bevallingen de vliezen nooit spontaan zijn gebroken was het moeilijker te herkennen als zijnde vruchtwater. mede vanwege de kleur. Die duidde erop dat Daan het benauwd heeft gehad en zijn behoefte in het vruchtwater had gedaan. Dit werd dus een directe doorverwijzing naar de gynaecoloog.

Om een uur of half vier kwamen we in het ziekenhuis Gelderse Vallei in Ede aan. 3 cm ontsluiting, een goed begin. Na twee uur bleek er echter maar één cm bijgekomen te zijn. Besloten werd dit nog twee uur aan te kijken, om dan eventueel de hulp van wee-opwekkers in te roepen.

Na twee uur matige weeën en rugweeën de stand om kwart over negen: maar liefst 5 cm ontsluiting. Karien was het zat en wilde graag pijnbestrijding: de pijnpomp werd van stal gehaald. Hiermee kan ze zelf de verdoving bedienen. Ook werd besloten om de wee-opwekkers aan het infuus te haken.

Maar voor het zover was, was Karien al volledig ontsloten (van 5 naar volledig in 40 minuten!). In drie of vier keer persen is Daan geboren. Omdat hij het benauwd kreeg is wel een knipje gezet. Een eufemistische benaming zag ik nu met eigen ogen...

Vanwege Karien's historie qua placentaretentie was de bedoeling al tijdens het persen medicatie voor de baarmoedercontractie toe te dienen. Ik denk dat door de onverwachte ontsluiting dit mis is gelopen. Na de geboorte van Daan was er medicatie en stevig trek en duwwerk nodig om de placenta geboren te laten worden.

Omdat er aardig bloedverlies was zijn ze snel gaan hechten, omdat dat ook een bron van bloedverlies is. Na het hechten en verwijderen van een tampon kwam er zoveel bloed dat ineens iedereen écht in actie kwam.

Ik moest mijn shirt uit doen om de rol van moeder (warmhouden kind op blote huid) op mij nemen, want ze zijn erna onmiddellijk met Karien de kamer uitgeraced (met verschillende botsingen onderweg vertelde Karien later). De bloedverlies teller stond inmiddels op bijna twee liter. Dus ondanks de voorkennis, nog méér dan bij de geboorte van Tom.

Terwijl ik al visioenen had om in mijn eentje drie kinderen op te mogen voeden hebben ze in de O.K. manueel een restant placenta verwijderd.

Al redelijk snel kreeg ik nieuws dat Karien gelukkig stabiel was. Toen ze weer terugkwam was ze lijkbleek. Na het eerste zakje bloed (van de drie) kwam er weer wat kleur op haar gezicht.

Nu de moeder stabiel was, en we eventjes met z'n drieeën alleen waren, werd er eindelijk door een gynaecoloog in opleiding naar Daan zelf gekeken. We hadden nog niet alles achter de rug: verdenking op chromosomaalafwijking. Verloskundige erbij. Arts-assistent kindergeneeskunde erbij. De verdenkingen werden steeds uitgebreider. Dit te horen over je pasgeboren kind, wens je niemand toe.

Een 'echte' kinderarts die erbij werd gehaald had duidelijk ervaring, en ging Daan helemaal langs op indicatoren, en kwam tot de conclusie dat er wat hem betreft niks aan de hand was. Hij zou de collega van de avonddienst een second opinion laten doen.
Die dame was onmiddelijk heel stellig: "ik zie hier een kerngezonde mooie jongeman, en ik kan er met de beste wil van de wereld geen afwijking aan zien".
Eindelijk opluchting na de langste drie uur van ons leven.

Om deze dag met nog meer ellende af te sluiten bestond het avondmaal uit zuurkool en bitterkoekjes toe. Zo'n beetje het enige wat ik niet lust. Maar in het licht van de dag was dat wel het minst erg... ;-)